DitDat_Sass6

De Truurgemeen het still stahn üm de Gruuv. Ünnen, an m Grunn von de Gruuv het de Sarg stahn, de Dode dorin, de Deckel noch nich up. De düre Verblekene leg nu still in n Sarg, de Hänn över de Bost fallt, leg hei man dor, un baven de Bedrap nen. De Paster hüll t sin Räed mit n högern Tonfall un gemohnte de Minschen överhauvt un insunnern un woso, un so wieder.